دخطرى به نام سيما!

بعد از اين كه مدت‏ها دنبال دخترى باوقار و با شخصيت گشتيم كه هم خانواده اصيل و مؤمنى داشته باشد و هم حاضر به ازدواج با من هم باشد، بالاخره عمه‏ام دخترى را به ما معرفى كرد . وقتى پرسيديم از كجا مى‏داند اين دختر همان كسى است كه ما مى‏خواهيم، گفت: راستش توى تاكسى ديدمش . از قيافه‏اش خوشم آمد . ديدم همانى است كه تو مى‏خواهى . وقتى پياده شد، من هم پياده شدم و تعقيبش كردم . دم در خانه‏شان به طور اتفاقى بابايش را ديدم كه داشت‏با يكى از همسايه‏ها حرف مى‏زد . به ظاهرش مى‏خورد كه آدم خوبى باشد . خلاصه قيافه دختره كه حسابى به دل من نشسته . من هر طور شده اين وصلت را جور مى‏كنم .

ما وقتى حرف‏هاى محكم و مستدل عمه‏مان را شنيديم، گفتيم: يا نصيب و يا قسمت! چقدر دنبال دختر بگرديم؟ از پا افتاديم . همين را دنبال مى‏كنيم . ان شاء الله خوب باشد .

اين طورى شد كه رفتيم به خواستگارى آن دختر . دختر خانمى به نام سيما .

×××

هفته اول:

پدر دختر پرسيد: آقا زاده چه كاره‏اند؟

- دانشجو هستند .

- مى‏دانم دانشجو هستند . شغلشان چيست؟

- ما هم همان شغلشان را عرض كرديم .

- يعنى ايشان بابت درس خواندن پول هم مى‏گيرند .

- نخير، اتفاقا ايشان در دانشگاه آزاد درس مى‏خوانند; به اندازه هيكلشان پول مى‏دهند .

- پس بيكار هستند .

- اختيار داريد قربان! رشته ايشان مهندسى است . قرار است مهندس شوند .

پدر دختر بدون اين كه بگذارد ما حرف ديگرى بزنيم، گفت: ما دختر به شغل نسيه نمى‏دهيم . بفرماييد هر وقت مهندس شديد، تشريف بياوريد .

و خيلى مؤدبانه ما را به طرف در خانه راهنمايى كرد .

 ×××

عمه خانم كه مى‏خواست هر طور شده دست من و سيما را بگذارد توى دست هم، آن قدر با خانواده دختر صحبت كرد تا بالاخره راضى شدند . فعلا به شغل دانشجويى ما اكتفا كنند، به شرط اين كه تعهد كتبى بدهيم بعد از دانشگاه حتما برويم سر كار . اين طورى شد كه ما دوباره رفتيم خواستگارى .

هفته دوم:

پدر دختر گفت: و اما . . . مهريه، به نظر ما هزار تا سكه طلا . . .

تا اسم «هزار تا سكه طلا» آمد، بابا منتظر نماند پدر دختر بقيه حرفش را بزند، بلند شد كه برود; اما فك و فاميل جلويش را گرفتند كه: بابا هزار تا سكه كه چيزى نيست; مهريه را كى داده كى گرفته . . . . بابا نشست; اما مثل برج زهرمار بود . پدر دختر گفت: ميل خودتان است . اگر نمى‏خواهيد، مى‏توانيد برويد سراغ يك خانواده ديگر .

بابا گفت: نخير، بفرماييد . در خدمتتان هستيم .

- اگر در خدمت ما هستيد، پس چرا بلند شديد؟

بابا كه ديگر حسابى كفرى شده بود، گفت: باباجان! شلوارم داشت مى‏افتاد، بلند شدم كمربندم را سفت كنم . شما امرتان را بفرماييد .

پدر دختر گفت: بله، هزار تا سكه طلا، دو دانگ خانه . . .

بابا دوباره بلند شد كه از خانه بزند بيرون، ولى باز هم بستگان راضى‏اش كردند كه‏اى بابا، خانه به اسم زن باشد يا مرد كه فرقى نمى‏كند . هر دو مى‏خواهند با هم زندگى كنند ديگر .

و باز بابا با اوقات تلخى نشست . پدر دختر پرسيد: باز هم بلند شديد شلوارتان را بالا بكشيد؟ بابا گفت: نخير! دفعه قبل شلوارم را خيلى بالا كشيده بودم، خشتكم داشت جر مى‏خورد . داشتم شلوارم را ميزان مى‏كردم .

پدر سيما خانم گفت: بله، داشتم مى‏گفتم دو دانگ خانه و يك حج . مبارك است ان شاء الله .

بابا اين دفعه بلند شد و داد زد: برو بابا، چى چى را مبارك است؟ مگر در دنيا فقط همين يك دختر است . و ما تا بياييم به خودمان بجنبيم، كفش هايمان توسط پدر سيما خانم به وسط كوچه پرواز كردند . ما هم وسط كوچه كفش‏هايمان را جفت كرديم، آن‏ها را پوشيديم و با خيال راحت رفتيم خانه‏مان .

×××

مگر عمه خانم دست‏بردار بود . آن قدر رفت و آمد تا پدر سيما را راضى كرد كه فعلا اسمى از حج نياورد تا معامله جوش بخورد . بعدا يك فكرى مى‏كنند .

هفته سوم:

پدر سيما گفت: و اما شيربها . شيربها بهتر است دو ميليون تومان پول باشد . . .

بعد زير چشمى نگاه كرد تا ببيند بابا باز هم بلند مى‏شود شلوارش را بالا بكشد يا نه . وقتى آرامش بابا را ديد، ادامه داد: به اضافه وسايل چوبى منزل .

بابا حرف او را قطع كرد و گفت: منظورتان از وسايل چوبى همان در و پنجره و اين جور چيزهاست ديگر؟

پدر سيما با اوقات تلخى گفت: نخير، كمد و ميز توالت و تخت و ميزناهارخورى و ميز تلويزيون و مبل استيل .

بابا گفت: ولى آقاجان، پسر ما عادت ندارد روى تخت‏بخوابد . ناهارش را هم روى زمين مى‏خورد . اهل مبل و اين جور چيزها هم نيست .

پدر سيما گفت: ولى اين‏ها بايد باشد . اگر نباشد، كلاس ما مى‏رود زير سؤال .

و بعد از كمى گفتمان و فحشمان، كفش‏هاى ما رفت وسط كوچه .

×××

دوباره عمه خانم دست‏به كار شد . انگار نذر كرده بود هر طور شده اين دختره را ببندد به ناف ما . قرار شد دور وسايل چوبى را خط بكشند; و ما دوباره رفتيم خانه سيما خانم .

هفته چهارم:

بابا تصميم گرفته بود مساله جهيزيه را پيش بكشد و سنگ تمام بگذارد تا بلكه گوشه‏اى از كلاس گذاشتن‏هاى باباى سيما را جواب گفته باشد . اين بود كه تا صحبت‏ها شروع شد، بابا گفت: در رابطه با جهيزيه . . .

پدر سيما حرف او را قطع كرد و گفت: البته بايد عرض كنم در طايفه ما جهيزيه رسم نيست .

بابا گفت: اتفاقا در طايفه ما رسم است، خوبش هم رسم است . شما كه نمى‏خواهيد جهيزيه بدهيد، پس براى چى از ما شيربها مى‏خواهيد؟

- شيربها كه ربطى به جيهزيه ندارد . شيربها پول شيرى است كه خانمم به دخترش داده . او دو سال تمام شيره جانش را به كام دخترى ريخته كه مى‏خواهد تا آخر عمر در خانه پسر شما بماند .

بابا گفت: خب مى‏خواست‏شير ندهد . مگر ما گفتيم به دخترتان شير بدهد؟ اگر با ما بود، ما مى‏گفتيم چايى بدهد تا ارزان‏تر در بيايد . مگر خانمتان شير نارگيل به دخترتان داده كه پولش دو ميليون تومان شده است؟

. و كفش‏ها رفتند وسط كوچه . . .

×××

چون نقش عمه خانم خيلى تكرار شده است، از اين جا به بعد آن را قلم مى‏گيريم .

هفته پنجم:

پدر سيما گفت: دختر ما كلفت هم مى‏خواهد .

بابا گفت: چه بهتر . يك كلفت هم با او بفرستيد بيايد خانه پسرم .

- نخير كلفت را بايد داماد بگيرد . دختر من كه نمى‏تواند آن جا حمالى كند .

- حالا كى گفته دخترتان مى‏خواهد حمالى كند؟ مگر مى‏خواهيد دخترتان را بفرستيد كارخانه گچ و سيمان؟

كفش‏ها وسط كوچه . . . .

×××

ديگر از بس رفته بوديم خانه پدر سيماخانم، همه فكر مى‏كردند ما و پدر سيما خانم داداش ناتنى هستيم .

هفته ششم:

- محل عروسى بايد آبرومند باشد . اولا، رسم ما اين است كه سه شب عروسى بگيريم . ثانيا، بايد هر شب سه نوع غذا سفارش بدهيد; در يك باشگاه مجهز و عالى .

بابا گفت: مگر داريد به پسر خشايار شاه زن مى‏دهيد؟ اصلا مگر ما بايد طبق رسم شما عمل كنيم؟

كفش‏ها طبق معمول وسط كوچه .

ديگر از بس كفش هايمان را پرت كرده‏اند وسط كوچه، اگر يك روز هم اين كار را نمى‏كردند، خودمان كفش‏هايمان را مى‏برديم وسط كوچه مى‏پوشيديم .

×××

هفته هفتم:

- ان شاء الله آقا داماد براى دختر ما يك خانه دربست چهارصدمترى در بالا شهر مى‏گيرد .

بابا گفت: خانه براى چى؟ زير زمين خانه خودم هست . تعميرش مى‏كنم . يك اتاق و يك آشپزخانه همه در آن مى‏سازم، مى‏شود يك واحد كامل . تازه خانه خودتان كه صد متر هم نمى‏شود .

تا پدر سيما خانم آمد بگويد ما آبرو داريم . يكدفعه عمه‏خانم جوش كرد و داد زد: وا . . . چه خبرتان است؟ بس كنيد ديگر، اين كارها چيست؟ مگر توى دنيا همين يك دختر است كه اين قدر حلوا حلوايش مى‏كنيد؟ از پا افتاديم از بس رفتيم و آمديم . اصلا ما زن نخواستيم . بچه‏ام زا به راه شد . مگر يك دانشجو مى‏تواند معجزه كند كه اين همه خرج برايش مى‏تراشيد؟

اين دفعه قبل از اين كه كفش‏هايمان برود وسط كوچه، خودمان مثل بچه آدم بلند شديم و زديم بيرون .

×××

و اين طورى شد كه ما ديگر عطاى سيما خانم را به لقايش بخشيديم و از آن جا رفتيم كه رفتيم .

يك سال از آن ماجرا گذشت . من هم پاك آن ماجرا را فراموش كرده بودم و اصلا به فكرش نبودم . يك روز صبح، وقتى در را باز كردم تا به دانشگاه بروم، چشمم به زن و مردى خورد كه پشت در ايستاده بودند . مرد دستش را بالا آورده بود تا زنگ خانه را بزند; اما همين كه مرا ديد جا خورد و فورى دستش را انداخت . با ديدن من هر دو با خجالت‏سلام دادند . كمى كه دقت كردم، ديدم پدر و مادر سيما خانم هستند . لبخندى زدم و گفتم: بفرماييد تو .

پدر سيما خانم گفت: نه . . . نه . . . قصد مزاحمت نداشتيم . فقط مى‏خواستم بگويم كه چيز . . . چرا ديگر تشريف نياورديد؟ ما منتظرتان بوديم .

من كه خيلى تعجب كرده بودم، گفتم: ولى ما كه همان پارسال حرف هايمان را زديم . خودتان هم كه ديديد وضعيت ما طورى بود كه نمى‏خواستيم آن همه بريز و بپاش كنيم .

پدر سيما لبخندى زد و گفت: اى آقا . . . كدام بريز و بپاش؟ . . . يك حرفى بود زده شد، رفت پى‏كارش .

توى تمام خواستگارى‏ها از اين چيزها هست . حالا ان شاء الله كى خدمت‏برسيم، داماد گلم؟

من كه از اين رفتار پدر سيما خانم مخم داشت‏سوت مى‏كشيد گفتم: آخه . . . چيز . . . راستش شغل من . . .

- اى بابا . . . شغل به چه درد مى‏خورد . دانشجويى خودش بهترين شغل است . من همه جا گفته‏ام دامادم يك مهندس تمام عيار است .

- آخه هزار تا سكه هم . . .

- اى بابا، . . . شما چرا شوخى‏هاى آدم را جدى مى‏گيريد . من منظورم هزار تا سكه بيست و پنج تومانى بود .

- ولى دو دانگ خانه . . .

- بابا جان من منظورم اين بود كه دو دانگ خانه به اسمتان كنم .

- سفر حج هم . . .

- راستى خوب شد يادم انداختيد . اگر مى‏خواهيد سفر حج‏برويد، همين الان بگوييد من خودم اسمتان را بنويسم .

- دو ميليون تومان شيربها هم كه . . .

- چى؟ من گفتم دو ميليون تومان؟ من غلط كردم . من گفتم دو ميليون ريال . . .

- خودتان گفتيد خانمتان به دخترتان شير داده، بايد پول شيرش را بدهيم . . .

- اى بابا . . . خانم من كلا به دخترم چهار، پنج قوطى شير خشك داده كه آن هم پولش چيزى نمى‏شود . مهمان ما باشيد .

- در مورد جهيزيه گفتيد . . .

- گفتم كه . . . اتاق دخترم را پر از جهيزيه كرده‏ام . بياييد ببينيد . اگر كم بود، بگوييد باز هم بخرم .

- اما قضيه آن كلفت . . .

- آى قربان دهنت . . . دختر من كلفت‏شماست . خودم هم كه نوكر شما هستم، داماد عزيزم! . . .

خوش تيپ من! . . . جيگر! . . . باحال! . . .

وقتى ديدم پدر سيما حسابى گير داده و نمى‏خواهد دست از سر من بردارد، مجبور شدم حقيقت را بگويم . با خجالت گفتم: راستش شرايط شما خيلى خوب است . من هم خيلى دوست دارم با خانواده شما وصلت كنم .

اما . . .

پدر سيما با خوشحالى دست‏هايش را به هم ماليد و گفت: اما چى؟ ديگر اما ندارد . . . مبارك است ان شاء الله .

گفتم: اما حقيقتش را بخواهيد فكر نكنم خانمم اجازه بدهد .

تا اين حرف را زدم دهن پدر و مادر سيما از تعجب يك‏متر واماند . پدر سميا گفت: يعنى تو . . .

در همين موقع خانمم بدو بدو از پله‏هاى زير زمين بالا آمد . مرا كه ديد لبخندى زد و گفت: خوب شد هنوز نرفته‏اى . مى‏خواستم بگويم ظهر كه از دانشگاه آمدى، سر راهت نيم كيلو گوجه بگير براى ناهار املت‏بگذارم .

با لبخند گفتم: چشم، حتما . چيز ديگرى نمى‏خواهى؟

- نه، فقط مواظب خودت باش .

- تو هم همين طور .

خانمم رفت پايين . رو كردم به پدر و مادر سيما كه هنوز دهانشان باز بود و خشكشان زده بود و گفتم: ببخشيد من كلاس دارم; ديرم مى‏شود . خداحافظ .

و راه افتادم به طرف خيابان .

ديكشنري آكسفورد فارسي ..(به اصرار دوستان: ادامه پستهای قبل)

صاحبخانه:كسي كه اگر با  دزد روبرو شود ممكن است كشته شود و اگر با مستاجر روبرو شود ممكن است بكشد.

جلسه ما چند نفر ؟؟؟

به نام خدا

سلام ،سلام ،سلام چند تا سلام از ما چند نفر به شما چند ؟؟؟ نفر.

 ما چند نفر ، چند روز پیش ، چند جا ،چند ساعت جلسه داشتیم که چند نتیجه داشت :

1.از نظر محتوایی : علاوه بر مطالبي که تاکنون شاهد آن بودید می خواهیم مطالب متنوع تری را بذاریم .

2. از نظر ظاهری : به دنبال آن هستیم که اگر قالب قشنگی درخور وبمون پیدا کردیم قالبش رو هم عوض کنیم .

3.عده ای در کامنت های خصوصی و عمومی مطرح کرده بودند که ...چند نفرید ؟ تعدادتون به یک لشکر می رسه یا نه ؟  کی هستید ؟ دختر ين؟ پسر ين؟ دختر و پسر ين؟

شاید باور تون نشه ولی همین جا اعلام مي کنيم تعداد ما چند نفر از مجموع انگشتان دست و پاي شما فراتر نمی رود ...

و اینکه ما کی هستیم ،چه فرقی داره دختر باشیم یا پسر ؟ نکنه دختر یا پسر بودن ما رو طرز خوندن شما و برداشت شما از مطالب ما تاثیر می ذاره ؟ مهم اینکه دانشجو ییم ! مهم اینکه از دانشگاه پیام نور قراره مدرک مهندسی رو بگیریم ! مهم مطلبی است که ما چند نفر می ذاریم و شما می خونید و بعضی ها تو دلشون ، بعضی ها هم بلند بلند ، بعضی وقت ها می خندند بعضی وقت ها به فکر فرو می روند . و بعد از این همه کار ، مهم اون آفرینی است که شما آخرش می گین.

ولی بازم میگیم نگین نگفتن...

ما چند نفر دانشجوی با حال دانشگاه پیام نور ، ورودی سال 86 ، رشته مهندسی...

4.بازم میگیم تا نگین به نظرات اهمیت نمیدیم گفتید پسوند  pnuرا بردارید قشنگ نیست گفتیم چشم باشه. رفتیم دامنه زدیم و اسم رو تغییر دادیم .

گفتین آهنگ رو بردارین بازم گفتیم چشم آهنگ رو برداشتیم . گفتین مطلب آموزنده گفتیم بروی چشم .بازم شما بگین ، ما میگیم چشم ... گرفتین مطلبو ؟؟؟ نیافتاد ؟؟؟ ای بابا یعنی شما نظر بدین عمل کردنش با ما .

5.برای اینکه ما چند نفر وقت کنیم این ترم تابستانی رو که بچگی کردیم و برداشتیم رو بخونیم و احیانا شما هم وقت کنین مطالبمون را با دقت بیشتری بخونین و چند روزی روش فکر کنین از این به بعد هفته ای 2 بار آپ می کنیم .

داشتم ختم جلسه رو اعلام می کردیم که يكي از ما چند نفر گفت : تو این دوره زمونه ای که همه چی ماشینی شده و ورزش از چشم ما جوانان افتاده ما چند نفر  علاوه بر کار علمی و فرهنگی واجتماعی  که در این مدت انجام دادیم باعث برگزاری مسابقه ورزشی هم شدیم ...اونم مادر ورزش ها  مسابقه دو میدانی ...ما چند نفر هم باتعجب پرسیدیم مسابقه ؟؟؟ دو میدانی ؟؟؟ گفت:حتما توجه دارین  دوستانی هستند  که برای خوندن مطالب ما با همديگر مسابقه دارند و سبقت میگیرن و زود تر به خط پایان مسابقات که همون نظراته  می رسند و اول نظر میدن. در این جا بود که من یک خسته نباشید جانانه به خودمون چند نفر به خاطر این همه کار در کم تر از 3 ماه و به دوستانی که در این مسابقه ورزشی شرکت کرده بودم گفتم  . 

در آخر ذکر این مطلب ضروری است که این وب یک وبلاگ گروهی است و کار ها بصورت کاملا گروهی انجام می شود و شخصی به نام مدير نداریم  حتی در انتخاب مطلب برای پست جدید ما چند نفر با هم مشورت می کنیم. و اگه همه موافق بودن آن را در وبلاگ قرار می دهیم<<< کار گروهی رو دارین>>> و اگه می بینید که توانستيم موفق باشیم _البته با توجه به نظرات شما و آمار بازدید روزانمون میگم _نتیجه همین کار گروهی و هماهنگی نویسنده هاست

دوستان با توجه به نزدیک شدن به نیمه شعبان و ماه مبارک رمضان و شب های قدر ما چند نفر را دعا کنید تا در راه رسیدن به اهدافمان که در ابتدای تاسیس این وبلاگ داشتیم موفق باشیم.

                                                                              با تشكر ...ما چند نفر    

قصه آهنگر ....می خوای از نوع کدوم فولاد باشی؟

اعیاد بزرگ شعبانیه بر همه عاشقان مبارک.

ایام شعبانیه

میلاد حضرت سید الشهدا امام حسین (ع)

 و  میلادباب الحوائج حضرت ابوالفضل عباس علیه السلام

 و میلاد سیدالعباد امام سجاد علیه السلام

 را بر عاشقان راه طریقت تبریک می گویم.

اهل درسم من

روش های مدرن ارتباط جمعی...

رفتنم با خودمه..برگشتم با خدا

من اگر خدا بخواد می رم یه سفر خارج از کشور اگر دسترسی داشتم حتما آپ می کنم..دوستان دیگه هم به دلیل درس و..یه چند وقتی استراحت می کنن.اما جواب نظراتو می دن.

در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشق ها می میرند
رنگ ها رنگ دگر می گیرند و فقط خاطره هاست

گر چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده به جا می مانند

ما را چه شده؟چه رنگی شدیم؟

گاو ما ما مي كرد
گوسفند بع بع مي كرد
و همه با هم فرياد مي زدند حسنك كجايي
شب شده بود اما حسنك به خانه نيامده بودحسنك مدت هاي زيادي است كه به خانه نمي آيد.او به شهر رفته و در آنجا شلوار جين و تي شرت هاي تنگ به تن مي كند.او هر روز صبح به جاي غذا دادن به حيوانات جلوي آينه به موهاي خود ژل مي زند.
موهاي حسنك ديگر مثل پشم گوسفند نيست چون او به موهاي خود گلت مي زند.
ديروز كه حسنك با كبري چت مي كرد .كبري گفت تصميم بزرگي گرفته است.كبري تصميم داشت حسنك را رها كند و ديگر با او چت نكند چون او با پتروس چت مي كرد.پتروس هميشه پاي كامپيوترش نشسته بود و چت مي كرد.پتروس ديد كه سد سوراخ شده اما انگشت او درد مي كرد چون زياد چت كرده بود.او نمي دانست كه سد تا چند لحظه ي ديگر مي شكند.پتروس در حال چت كردن غرق شد.
براي مراسم دفن او كبري تصميم گرفت با قطار به آن سرزمين برود اما كوه روي ريل ريزش كرده بود .ريزعلي ديد كه كوه ريزش كرده اما حوصله نداشت .ريزعلي سردش بود و دلش نمي خواست لباسش را در آورد .ريزعلي چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت.قطار به سنگ ها برخورد كرد و منفجر شد .كبري و مسافران قطار مردند.
اما ريزعلي بدون توجه به خانه رفت.خانه مثل هميشه سوت و كور بود .الان چند سالي است كه كوكب خانم همسر ريزعلي مهمان ناخوانده ندارد او حتي مهمان خوانده هم ندارد.او حوصله ي مهمان ندارد.او پول ندارد تا شكم مهمان ها را سير كند.
او در خانه تخم مرغ و پنير دارد اما گوشت ندارد
او كلاس بالايي دارد او فاميل هاي پولدار دارد.
او آخرين بار كه گوشت قرمز خريد چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت .اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنياي ما خيلي چوپان دروغگو دارد به همين دليل است كه ديكر در كتاب هاي دبستان آن داستان هاي قشنگ وجود ندارد.

همیشه از همه ی داستانها زود رد نشید-همه ی داستانها حکایتهای زندگی ما هستند.تامل کنید.ما را چه شده؟ما چه بودیم!!چه شدیم!!چه خواهیم شد

خداوند نشانی شما را فراموش نکرده است
و از شما نیز می خواهد
نشانی او را فراموش نکنید
خدا به دفترچه خطاهای شما علاقه ندارد
و از شما نیز می خواهد
بدی های دیگران را فراموش کنیدخدا یکتاست
و از شما نیز می خواهد
"خود"تان باشید

خدا مهربان است
و از شما نیز می خواهد
نسبت به هم مهربان باشید

آدرس جديد+آدرس قبلي

www.naginagoftampnu.blogfa.com

www.irangiti.co.cc

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

کمیابترین کدهای جاوا